๒๕ พฤษจิกายน ๒๕๕๔ หรือ “ความหวัง”

ฉันเห็นดวงดาวเป็นครั้งแรกในรอบเกือบปี ตามคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ ดวงดาวเป็นเพียงแค่ดาวเคราะห์ที่ไม่มีแสงในตัวเองหรืออะไรเทือกนั้น…เป็นเพียงแค่ก้อนหินในอวกาศที่คงไม่สวยงามอะไรหากวันหนึ่งเราเกิดมีโอกาศได้นั่งจรวดออกไปดูของจริง

แต่นั่นแหละนะ..มนุษย์ก็ชอบเอาสิ่งที่แสนจะธรรมดาและเปลี่ยนแปลงให้มันกลายเป็นอะไรที่มีมนตร์ขลังพิเศษไปทุกครั้ง คิดๆไปแล้วก็แปลกเหลือเกิน…ดวงดาวมีอะไรที่อย่างอื่นไม่มีหรือ? ทำไมเพลงถึงชอบมีเนื้อร้องเกี่ยวกับดวงดาว? ทำไมพระเอกนางเอกในภาพยนตร์ต้องมีฉากโรแมนติกภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว? ทำไมการอยู่ใต้ดวงดาวถึงต้องแตกต่างกับการอยู่ใต้ดวงอาทิตย์? ทำไมค่ำคืนที่มีดาวมันถึงมีความรู้สึกแตกต่างกับคืนอื่นๆ?

ฉันไม่มีคำตอบว่าทำไม… คนอื่นที่ฉลาดกว่าฉันอาจจะมี พวกเขาอาจจะบอกว่าเป็นเพราะเหตุผลทางจิตวิทยาบ้าบออะไรซักอย่างเกี่ยวกับการที่มนุษย์จำเป็นต้องหาความหมายให้กับชีวิตหรือเป็นเพราะเราถูกป้อนจากสื่อต่างๆให้คิดว่าดวงดาวมันพิเศษ พวกเขาอาจจะถูก… แต่มันก็สายเกินไปแล้วที่จะแก้ไขอะไร เพราะทุกครั้งที่ฉันเงยหน้าขึ้นและเห็นดวงดาว สิ่งที่ฉันเห็นทุกครั้ง คือ ความทรงจำ

น่าแปลกที่ดวงดาวกลายเป็นดั่งขวดแก้วที่ถูกรินเต็มล้นด้วยผงแห่งความทรงจำ.

คนอื่นที่ฉลาดกว่าฉันคงจะหัวเราะ แต่หนึ่งในคืนที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต เกิดขึ้นภายใต้ดวงดาว. ฉันคนหนึ่งล่ะ…จึงเป็นหนึ่งในจำนวนเหล่าคนน้ำเน่าทั้งหลายที่เก็บเศษผงความจำเหล่านั้นและรักษามันไว้ในขวดแก้วบนฟ้า.

ความทรงจำของฉันไม่สามารถถูกเปิดออกได้ในชีวิตประจำวัน แต่มันยังคงอยู่ซักที่หนึ่ง…เก็บซ่อนไว้เพราะเศษผงเหล่านั้นมันแหลมคม.

“ค่ำคืนแบบนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น”

ดวงดาวยังคงมีมนตร์ขลัง.

เมื่อวันซึ่งมนตร์ขลังนั้นหมดไป วันนั้นคงจะเป็นวันที่น่าเศร้ายิ่งนัก.


Photo Credit: WeKnowYourDreamz.com

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s